Vluchtelingen/kunstenaars

RACHIDA AZIZ IS MODEONTWERPSTER EN CURATOR BIJ LE SPACE

Vandaag is het 200 jaar geleden dat de Britse schrijfster Charlotte Brontë geboren werd. 
In 1842 verbleef zij samen met haar zus Emily een tijd in Brussel, een episode die een 
cruciale rol speelde in de ontwikkeling van hun kunstenaarschap.

Het was hun bedoeling om Frans te leren, zodat ze in Engeland een privéschool uit de 
grond zouden kunnen stampen. Voor hen leek dat toen de enige mogelijkheid om onafhankelijk 
te worden. Die school is er nooit gekomen, maar Brussel leerde hen wel een les in the study 
of real life, zoals Charlotte dat zelf omschreef. 

Brussel heeft altijd een aantrekkingskracht gehad op kunstenaars/vluchtelingen. 
Bijna anderhalve eeuw na de Brontës streek Miriam Makeba hier neer. U kent haar ongetwijfeld 
van de wereldhit ‘Pata pata’. Door haar boude uitspraken over de apartheid werd ze verbannen 
uit Zuid-Afrika. Pas toen Nelson Mandela president werd, wist hij haar te overhalen terug te 
keren naar haar geboorteland. Het is raar om te beseffen dat ik vier jaar lang samen met 
Miriam Makeba, een van mijn muzikale helden, in dezelfde stad heb gewoond. 

Enkele maanden geleden kreeg ik te horen dat de Marokkaanse rapper Lhaqed asiel had 
aangevraagd in ons land. De toen 23-jarige L7a9d, zoals zijn naam fonetisch geschreven wordt 
in het Arabisch, werd een fenomeen nadat zijn lied ‘Baraka men skat’ (Genoeg gezwegen) het 
lijflied werd van de betogers die in 2011 het Marokkaanse koningshuis heel even deden wankelen. 
Hij zong ook over de corruptie bij de politie, diezelfde Marokkaanse politie die burgemeester 
Bart De Wever in Antwerpen wil laten patrouilleren. Zijn stoutmoedigheid leverde hem drie 
celstraffen op. De voorbije weken kwam hij een paar keer langs in Le Space. Terwijl hij op de 
stoep in de Dansaertstraat een sigaret rookte, vertelde hij hoe hij een petitieactie had 
opgezet tegen het abominabele eten in het asielcentrum ergens diep in Wallonië. 
‘Genoeg gezwegen’, moet hij ook hier al na een paar weken gedacht hebben. 

L7a9d, maar ook de nog jongere Gul Pari, Kamel, 55D.Boy en vele anderen zullen binnenkort het 
artistieke landschap van dit land veranderen. Als ze de kans krijgen natuurlijk.
Als we een cultuurbeleid hebben dat openstaat voor vernieuwing en dat gul is voor impulsen van onderuit. 
Migratie is al millennia lang een van de levensaders van cultuur. Culturen kunnen niet bevroren 
worden in de tijd en zijn ook nooit homogeen. Een beleid dat diversiteit als een obligate nevenactiviteit ziet,
is bij voorbaat achterhaald. 

Dinsdag 26 april gaat in de KVS ‘The Price of the Ticket’ in première,
een voorstelling met de vluchtelingen/kunstenaars die in dit stuk vernoemd werden.

- De Standaard, 21 april 2016